مرنجان دلم را که این مرغ وحشی ز بامی که برخاست، مشکل نشیند

برخی آدمها تو راخوب بلدند. مثلا میدانند کدام آجر نصفه ی دیوار دلت را بیرون بکشند تا دیوارت یکدفعه بریزد...

رنجاندن کسی که دوستش داری چند ثانیه طول میکشد ولی جبرانش شاید سالها ....

فرقی نمیکند کنار دریا باشی، یا وسط مهمانی و یا هر جای دیگر، باید یکی باشد که بدون غرور دوستت بدارد، انقدر زیاد که نتواند لحظه ای بدون تو زندگی کند و به عبارتی وقتی نیستی دنیایش ویران شود و حتی نتواند زندگی روزمره اش را مثل هر روز زندگی کند....

آنقدر تو را بلد باشد که بدون توضیح بفهمد چرا حال دلت خوب نیست و هر طور شده حال دلت رو خوب کنه

ولی امان از وقتهایی که جواب همه نگرانیهات و دلتنگیهات بشه یه جمله :(باور میکنی بکن، نمیکنی نکن، حوصله ندارم توضیح بدم)

قصدم نشستن بود ، اما کنارت، نه چشم انتظارت...

قصدم ماندن بود، اما همیشگی، نه گاه گاه و از روی بی حوصلگی...

قصدم زندگی با عشق بود، اما از ته دل، جوری که نگفته هم حس بشه، نه فقط زبانی و از روی عادت...

کاش جمله :( دوستت دارم) هزینه داشت و اینقدر دم دستی و مفت نبود...

مطمئنم روزی حسرت یک عشق واقعی رو خواهی خورد، و درست زمانی که فکر میکنی فراموشم کردی...

ناگهان آهنگی پخش میشه...

کسی مثل من میخنده....

عطری رو استشمام میکنی که بوی منو میده...

و همه فراموشی ات هدر میرود....

کاش دوست داشتن حرمت داشت و وقتی به زبون میاوردیمش که .....

فقط کاش نذاریم دیر بشه، چون وقتی یه رابطه سرد بشه، حتی اگه خودمونو آتیش هم بزنیم دیگه گرم نمیشه....

درست مثل چای سرد شده که توش آب جوش بریزیم ، ممکنه گرم بشه ، ولی کمرنگه ....

خیلی از دلگیریها از نبودن نیست، از بودن کسی است که مثل قبل نیست...

کاش...

کاش...

کاش....