وصال....

اقرار میکُنم

من از قابِ هَمین گوشی گاهی

زُل میزنم به چَشم هایت

به بُلندای قامتت ، به سپاه مُژه ات

به گیسوانی که پریشان میکنی …

خُدا نِگهت دارد

ما هَمچُنان نگاهت کُنیم

وگرنه که وِصال تو برای ما

مثل پَرنده ایست که قَصد گرفتنش را داریم و

هی میپَرد ، هی میپَرد و هی میپَرد …